Tvrđava Segedin
Tvrđava u Segedinu podignuta je u drugoj polovini 13. veka, nakon tatarske najezde, na obali Tise, radi zaštite jednog od najvažnijih trgovačkih i vojnih čvorišta srednjovekovne Ugarske. Njena osnovna uloga bila je kontrola prometa soli i robe, zbog čega je od samog početka bila kraljevski posed. Iako je nekadašnja moćna tvrđava danas gotovo u potpunosti nestala, Kapija Marije Terezije i ostaci Vodene bastije i dalje podsećaju na burnu prošlost Segedina. Zanimljivost je da je u njenim zidinama jedno vreme bio zatočen i čuveni hajduk Róža Šandor.
Segedinska tvrđava je nekada bila jedno od najznačajnijih utvrđenja u Tiskom pojasu, ali su se do danas sačuvali samo njeni fragmenti. Veći deo nekadašnjeg prostora danas zauzimaju park Stefanija, kao i javne i stambene zgrade. Od čitavog kompleksa preživela su samo dva izdvojena elementa: temelji jugoistočne ugaone kule, poznate kao Vodena bastija, kod podnožja Gradskog mosta, i delimično obnovljena Kapija Marije Terezije, koja se nalazi iza Muzeja Ferenca More i danas je sedište Muzeja tvrđave.
Tvrđava je izgrađena u drugoj polovini 13. veka, verovatno na mestu ranijih zemljanih i palisadnih utvrđenja. Njena osnovna namena bila je zaštita prelaza preko Tise i izuzetno važne rute za transport soli iz Transilvanije. Kao kraljevski posed, već u 13–14. veku imala je značajnu političku ulogu; za vreme vladavine kralja Ladislava IV (Kumana) u njoj su održavana i državna sabranja. Tokom kasnijih vekova menjala je vlasnike, među kojima su bili Pippo Ozorai i Janoš Korvin.
Nakon Mohačke bitke, 1542. godine, osmanske trupe su zauzele Segedin i njegovu tvrđavu, koju su ne samo obnovile već i znatno ojačale. Turski period obeležen je i tragičnim događajima, među kojima se posebno ističe neuspešan pokušaj oslobođenja 1552. godine, takozvana „segedinska pogibija“, praćena teškim masakrom, koji je zabeležio i Sebastijan Tinodi. Tvrđava je oslobođena 1686. godine, ali je do tada već bila u lošem stanju, te je tokom 18. veka postepeno izgubila vojni značaj.
U 19. veku deo tvrđave pretvoren je u zatvor, u kojem je, između ostalih, bio zatočen i Róža Šandor. Nakon velike poplave 1879. godine gradske vlasti su odlučile da se veći deo tvrđave poruši, a građevinski materijal iskoristi za obnovu Segedina. Preostali zidovi dugo su bili zaboravljeni, ali su nakon promena krajem 20. veka ponovo otkriveni: obnovom Kapije Marije Terezije i osnivanjem Muzeja tvrđave, segedinska tvrđava je ponovo, iako u skromnijem obliku, postala deo kulturnog života grada.
